Afgelopen zaterdag was ik geheel uit mijn hum; ik wilde niet eten en eigenlijk alleen maar slapen. Zondagochtend heb ik papa en mama verteld, wat er met mij aan de hand was. Keer op keer zei ik 'a-taa', 'a-taa', 'a-taa'. Voor mij heel logisch, maar voor papa en mama niet direct duidelijk. In de loop van de ochtend begrepen ze dat 'a-taa' voor 'een tand' staat! Onder in mijn mondje is mijn eerste tandje verschenen! Snap je toch wel...'a-taa!'
1 opmerking:
Is het nou handig zo'n tand? Of zal ik het maar overslaan?
Een reactie posten